معمای سرقت شاهکار رنسانس چرا سارقان دو تابلو را جا گذاشتند؟
زارا: سرقت شاهکار قرن پانزدهمی آنتونلو دا مسینا از موزه منطقه ای مسینا، با وجود گذشت دو هفته، بازهم یکی از معماهای جنجالی دنیای هنر ایتالیاست؛ سارقان در عملیاتی که تنها دو تا سه دقیقه طول کشیده، پنج تابلوی اثر را از موزه خارج کردند، اما در اقدامی عجیب دو تابلو را بیرون ساختمان جا گذاشتند؛ معمایی که حالا پلیس را با پرسش های بیشتری درباره ی نحوه سرقت، احتمال کمک از داخل و سرنوشت این اثر تاریخی مواجه کرده است.
به گزارش زارا به نقل از خبر آنلاین به نقل از گاردین، ساعت حدود ۸: ۴۷ شب پانزدهم اوت، در صورتیکه ده ها هزار زائر برای برگزاری یک جشن مذهبی خیابان های مرکز شهر مسینا را پر کرده بودند، حداقل دو مرد حصار اطراف موزه منطقه ای این شهر را که چند کیلومتر دورتر، در حاشیه بندر سیسیل قرار دارد، بریدند. آنها از خلوت غیرمعمول خیابان های اطراف موزه استفاده کردند و با یک دیلم، درِ جانبی ساختمان را باز کردند؛ دری که آنها را مستقیماً به ویترینی می رساند که پنج تابلوی باقیمانده از اثر چندبخشی «پلی پتیک سن گرگوریو» اثر آنتونلو دا مسینا، استاد بزرگ دوره رنسانس، در آن نگهداری می شد. این اثر مهم ترین کار او محسوب می شود. یک تابلوی کوچک دوطرفه هم در همان ویترین قرار داشت.
سارقان بدون آنکه کسی مزاحمشان شود، آثار را از ساختمان خارج کردند و گریختند.
این سرقت ــ که یکی از مجموعه سرقت های مهم آثار هنری از موسسات اروپایی در سالهای اخیر شمرده می شود ــ مأمورین مطالعه را سردرگم کرده است. مقام های قضایی و پلیس تابحال اطلاعات چندانی درباره ی روند تحقیقات منتشر نکرده اند، اما منابع آگاه که به شکل ناشناس با گاردین و رسانه های محلی گفتگو کرده اند، در کنار شماری از کارشناسان تاریخ هنر که ساختمان موزه را به خوبی می شناسند، می گویند جزئیات زیادی از این ماجرا با هم جور درنمی آید؛ به جز یک مورد: تاریخی که سارقان برای این عملیات انتخاب کردند.
یکی از مأمورین نزدیک به پرونده می گوید: «اگر قرار باشد یک دزد از میان ۳۶۵ روز سال، یکروز را برای سرقت در مسینا انتخاب نماید، بطور قطع پانزدهم اوت، روز برگزاری راهپیمایی وارا، خواهد بود.»
این مراسم مذهبی از سال ۱۵۳۵ در مسینا برگزار می گردد و هر سال در پانزدهم اوت، همزمان با تعطیلات ملی «فِراگوستو» در ایتالیا، شهر را در بر می گیرد. در مرکز این مراسم، سازه ای هرمی شکل به ارتفاع ۱۴ متر قرار دارد که عروج مریم مقدس را به تصویر می کشد.
بالاتر از ۱۵۰ هزار نفر در مرکز شهر جمع می شوند، صدها نیروی پلیس در خیابان ها مستقر می شوند و خیلی از خیابان ها و میدان های اصلی بسته می شوند.
للیو بوناکورسو، رمان نویس گرافیکی، تصویرگر و کارشناس هنری ساکن مسینا که با موزه منطقه ای همکاری داشته، می گوید: «حاشیه های شهر در آن روز تقریبا خالی است. کسانیکه در خانه می مانند، بیشتر سالمندان هستند؛ چون گرمای ماه آگوست و جمعیت عظیم می تواند برای سلامتی آنها خطرناک باشد.»
بر مبنای اطلاعات منابع تحقیقاتی که در اختیار رسانه های محلی قرار گرفته، دو مرد نقاب دار با کلاه ایمنی موتورسیکلت وارد موزه شدند و احیانا دو همدست دیگر هم بیرون از ساختمان به عنوان دیدبان منتظرشان بودند.
نقطه دقیق ورود سارقان به محوطه موزه هنوز مشخص نشده است، اما یکی از فرضیه های مطرح اینست که آنها از راه یک ساختمان مسکونی مجاور وارد محوطه شده اند.
بعد از بریدن حصار، سارقان ظاهراً مستقیماً به سوی یک در جانبی رفتند؛ یکی از معدود ورودی هایی که بنا بر اطلاعات منابع تحقیقاتی، به سیستم هشدار مجهز نبوده است.
والنتینا چِرتو، تاریخ دان هنر وابسته به دانشگاه مسینا، می گوید: «اینجاست که یکی از اولین معماها شکل می گیرد. تصاویر دوربین های مداربسته نشان داده است کل عملیات فقط دو تا سه دقیقه طول کشیده است. چه طور سارقان توانستند هر پنج تابلو را در چنین مدت کوتاهی جابه جا کنند و از کجا می دانستند این در به سیستم هشدار متصل نیست؟»
پژوهشگران احتمال می دهند سارقان از کمک فردی در داخل موزه برخوردار بوده اند. خبرگزاری آنسا گزارش داده بود که یکی از کارکنان موزه به علت اظهارات متناقض درباره ی سیستم هشدار تحت مطالعه قرار گرفته است؛ هرچند منابع پلیس این گزارش را رد کرده اند.
کریستوفر مارینلو، وکیل و مدیرعامل مؤسسه آرت ریکاوری می گوید: «در پرونده های سرقت از موزه ها، پلیس همیشه بدنبال احتمال همکاری یک فرد از داخل مجموعه می گردد. این فقط نشانه یک مطالعه دقیق است. مجرمان چه طور از نگهبان ها، سیستم های هشدار و دوربین ها عبور کرده اند؟ همیشه این فرض وجود دارد که سارقان کمک داخلی داشته اند، حتی اگر در نهایت خلاف آن ثابت شود.»
بااینکه امکان دارد دری که سارقان از آن وارد شدند فاقد سیستم هشدار بوده باشد، پلی پتیک آنتونلو به سیستم امنیتی مجهزی مجهز بود که قرار بود با کوچک ترین حرکت، هشدار فعال کند.
منابع تحقیقاتی به روزنامه «لا سیسیلیا» گفته اند که سیستم هشدار طبق انتظار فعال گشته است. بر مبنای اظهارات منابع پلیس در برنامه خبری TG La7، یکی از نگهبانان مدعی شده که صدای هشدار را شنیده و آنرا خاموش کرده است، چونکه تصور می کرد هشدار اشتباهی بوده است.
سرقت حدود ۱۰ دقیقه بعد، زمانی کشف شد که زنی بیرون از موزه متوجه چیز عجیبی روی یک دیوار کوتاه شد.
وی در تماس با پلیس اظهار داشت: «تابلوهای موزه در خیابان هستند؛ انگار کسی آنها را دزدیده و اینجا گذاشته است. بزرگ هستند و ارزش زیادی دارند.»
اما عجیب تر این که دو تابلو از مجموعه پلی پتیک روی همان دیوار جا گذاشته شده بودند.
بوناکورسو می گوید: «آنها روی زمین پرت نشده بودند، بلکه با دقت به دیوار تکیه داده شده بودند. چرا کسی باید زحمت باز کردن یک اثر پنج تابلویی را به خودش بدهد و بعد دو تابلو را بیرون ساختمان رها کند؟»
موزه ای با گنجینه های تاریخی موزه منطقه ای میان رشته ای مسینا که معمولا با نام کوتاه شده «MuMe» شناخته می شود، یکی از مهم ترین مجموعه های دیرینه شناسی و آثار رنسانس و باروک سیسیل را در خود جای داده است. دو اثر از کاراواجو هم در این موزه نگهداری می شود.
کاراواجو در سال ۱۶۰۹ چند ماه در مسینا اقامت داشت و در همین شهر «رستاخیز لازاروس» و «ستایش چوپانان» را نقاشی کرد. او سپس به پالرمو رفت و در آنجا «میلاد مسیح با سنت فرانسیس و سنت لورنس» را خلق کرد.
اثر اخیر در سال ۱۹۶۹ از نیایشگاه سن لورنزو به سرقت رفت و هیچگاه پیدا نشد. پژوهشگران مدت هاست احتمال دخالت مافیا در آن سرقت را مطرح کرده اند و این اثر بازهم در لیست آثار هنری مسروقه تحت تعقیب اف بی آی قرار دارد.
کمی بعد از سرقت آثار آنتونلو، دادستان ارشد مسینا به شبکه رای اظهار داشت که احتمال دخالت مافیا در این پرونده را نمی توان منتفی دانست؛ موضوعی که در سیسیل و در پرونده های بزرگ سرقت آثار هنری، فرضیه ای آشناست.
مارینلو می گوید: «با توجه به محل سرقت و کلیشه هایی که هالیوود درباره ی سیسیل ساخته است، می توانم بفهمم چرا مردم به احتمال دخالت مافیا فکر می کنند. اما از نظر من، حتی سرسخت ترین مافیای محلی هم هیچگاه چنین صدمه ای به مسینا وارد نمی کرد.»
شاهکاری که از شهر خارج نشده بود اثر سرقت شده یک نقاشی معمولی نیست. این اثر که در ابتدا از شش تابلو تشکیل شده بود، برای صومعه سن گرگوریو خلق شد و تنها اثر آنتونلو دا مسینا است که هیچگاه شهر زادگاهش را ترک نکرده است.
این مجموعه حتی از زلزله سال ۱۹۰۸ مسینا که حدود نیمی از جمعیت شهر را به کام مرگ کشاند، جان سالم به در برد.
برای بعضی از مردم محلی، این اثر نمادی از نوعی تولد باردیگر بود؛ تصویری از شهری که طی قرن ها بارها بر اثر زلزله و سپس بمباران های جنگ جهانی دوم زخمی شده، اما هر بار باردیگر از خاکستر خود برخاسته است
در روبه روی ویترینی که اثر در آن نگهداری می شد، یک خروجی اضطراری قرار دارد که بازرسان احتمال می دهند سارقان برای فرار از آن بهره برده باشند. این خروجی به سوی همان دیواری می رود که دو تابلو روی آن رها شده بودند و در ادامه، به تنگه ای می رسد که سیسیل را از کالابریا در سرزمین اصلی ایتالیا جدا می کند.
بازرسان احتمال فرار با قایق تندرو، سرقت سفارشی یا حتی ربودن اثر با هدف دریافت باج را رد نکرده اند. با این وجود، فروش چنین اثر مشهور و ناقصی خیلی دشوار خواهد بود.
مارینلو می پرسد: «یک مجموعه دار شرور چه طور می تواند آنرا به نمایش بگذارد؟ اثر باید پنهان بماند. این سارقان خیلی زود متوجه خواهند شد که این تابلوها "رادیواکتیو" هستند و هیچگاه آن میلیونها دلاری را که انتظار داشتند نصیبشان نخواهند کرد.»
هم اکنون، پنل های سیاه رنگ فضای خالی محل نگهداری پلی پتیک را پوشانده اند؛ گویی موزه در سوگ فقدان این اثر نشسته است.
بوناکورسو می گوید: «ما در اینجا یک ضرب المثل داریم: ما مثل ققنوس هستیم. همیشه از خاکستر فاجعه هایی که شهرمان را گرفتار کرده اند، باردیگر برمی خیزیم. این سرقت به اندازه یک زلزله فاجعه بار نیست، اما زخم دیگری بر پیکر مسینا است. با این وجود، این دفعه هم باردیگر از خاکستر بلند خواهیم شد.»
منبع: زارا
این مطلب زارا را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط زارا
نظرات بینندگان در مورد این مطلب